W ostatnich latach UE po raz kolejny ma do czynienia głównie ze „starymi” infekcjami, które pojawiają się u nowo przybyłych – często z powodu przerwanych szczepień, warunków podróżowania i przeludnionych miejsc zakwaterowania (a nie dlatego, że migranci „przenoszą nowe choroby”).

Najczęstszy nawrót infekcji

• Odra – gwałtowny powrót ognisk choroby w całej UE/EOG po covid, z importem przypadków i rozprzestrzenianiem się w niedostatecznie zaszczepionych społecznościach. W 2024 r. w UE/EOG zgłoszono 35 212 przypadków (wzrost z 3 973 w 2023 r.). Zarówno ECDC, jak i WHO wzywają do szczepień uzupełniających. 
• Błonica – od lata 2022 kraje europejskie odnotowują wzrost zachorowań na błonicę skóry u osób ubiegających się o azyl i osób przebywających w ośrodkach recepcyjnych; w mniejszym stopniu przypadków chorób układu oddechowego. Trend ten został potwierdzony zarówno przez ECDC, jak i kolejne badania kliniczne z europejskich ośrodków. 
• Wirus polio (poliomyelitis) – sygnały w ściekach – rok 2024: wykrycie wirusa polio w ściekach w Hiszpanii, Polsce, Niemczech, Finlandii (i Wielkiej Brytanii). UE/EOG pozostaje klinicznie jasna, ale ECDC ocenia ryzyko wystąpienia ognisk epidemii u osób niezaszczepionych i zaleca zwiększenie szczepień i nadzoru. 
• Gruźlica (w tym utajona i MDR-TB) – to nie jest „nowy powrót”, ale temat długoterminowy: niepełne leczenie / utajona gruźlica występuje częściej wśród nowo przybyłych, dlatego ECDC/WHO zaleca ukierunkowane badania przesiewowe i dalszą opiekę po przyjeździe.
• Świerzb i inne infekcje skóry – powtarzające się skupiska w przeludnionych hostelach; problem jest higieniczny i organizacyjny (dostępność leczenia, prania, zmniejszenie zagęszczenia pomieszczeń). 
• Nawracająca gorączka przenoszona przez – rzadkie, ale udokumentowane epizody u osób ubiegających się o azyl na szlakach migracyjnych do UE (2015–2016). Od tego czasu raczej odosobnione przypadki. 

Jak UE sobie z tym radzi (co się sprawdziło)

• Szczepienia uzupełniające po przyjeździe (MMR, dTpa, polio itp.) zarówno dla dzieci, jak i dorosłych;
• Ukierunkowane badania przesiewowe w kierunku gruźlicy z dalszym leczeniem;
• Poprawa standardów zakwaterowania (higiena, zmniejszenie przeludnienia) w celu zapobiegania świerzbowi i infekcjom dróg oddechowych;
• Dostępna opieka i tłumaczenie, aby ludzie nie pozostawali poza systemem. 

Ważne: większości zagrożeń można zapobiec. Kluczowym predyktorem wybuchu epidemii jest niski wskaźnik szczepień (dla wszystkich – miejscowych i przybyszów), a nie migracja jako taka.